|
بهاره خلیقی
|
جنینیک تکه پارچه برای بستن موها یک لبخند برای بوسیدن یک اشک برای نوشیدن یک چشم برای شنا یک پای پرواز کافی ست دستان بی انگشت ات را می بوسم عفونت زخم هایت را می لیسم و با تن پر از تاول ات می خوابم جنینی که افتاد فریاد می کشید ۱۳۸۴/۲/۲۶ تهران |